Para do życia

Sauna już z samego założenia ma w sobie coś mistycznego. To miejsce, które przełamania wymaga już na progu. Wszakże nagość stanowi wciąż pewne tabu, dla niektórych barierę, dla części wręcz nieprzekraczalną. Film Joonasa Berghäll I Miki Hotakainen pokazuje, że wraz ze zrzuceniem z siebie ubrań bardzo często odsłania się dusza. Pewne jej elementy, głęboko skrywane problemy, doświadczenia znajdują ujście i wychodzą na wierzch. To te rzadkie momenty kiedy największy twardziel potrafi okazać wrażliwość małego dziecka. Po seansie reżyser powiedział, że starał się stworzyć poetycki portret Fińskiego mężczyzny. Postaci, który kojarzy się z siłą charakteru, twardością. Okazuje się, że mężczyźni w Finlandii tylko pozornie są jak lodołamacze, które prą do przodu bez problemu pokonując przeszkody napotkane na drodze. Tak jak sauna wewnątrz pokazanego w filmie kombajnu, tak wnętrze lodołamaczy jest nieprawdopodobnie ciepłe i wrażliwe. Ich problemy, bolesne doświadczenia, przeżycia kumulowane wewnątrz hartują bohaterów, ale tak jak to bywa zazwyczaj również i dręczą. Najlepszym lekarstwem na ten rodzaj bólu jest wysoka temperatura. Bohaterowie filmu (wyłącznie mężczyźni) po przekroczeniu progu sauny opowiadają sobie bolesne historie z ich życia, z którymi ciężko im się żyje, pojawiają się łzy. W aspekcie próby pokazania 'portretu Fina' trochę mnie zawiodło takie dość jednostronne pokazanie problemu. Odniosłam wrażenie, że sauna staje się miejscem ciężkich rozmów i w zasadzie prowadzone są tylko takie... Jednak im bardziej zastanawiam się nad tym filmem tym bardziej myślę sobie, że moim błędnym założeniem było odbieranie tego, jako generalnego obrazu. Ten film to opowiedzenie o tym wspomnianym wcześniej ciepłym i wrażliwym wnętrzu, o pewnym katharsis, które w kulturze Fińskich twardzieli może być kojarzone właśnie z sauną. Cytując reżysera: Fiński mężczyzna w depresji nie pójdzie do lekarza co może być odebrane jako oznaka słabości - pójdzie do sauny.